تو است تا شكر نعمتهاى موجود را بجاى آورى و براى افزايش نعمت خداوند ، شايسته باشى و قرارگاه عطيهء الهى گردى . قال علىّ بن الحسين عليه السّلام : انّى لا كره ان اعبد اللَّه لا غرض لى الّا ثوابه . فاكون كالعبد الطّمع المطيع ان طمع عمل و الّا لم يعمل و اكره ان اعبده الّا لخوف عقابه فاكون كالعبد السّوء ان لم يخف لم يعمل . قيل فلم تعبده قال لما هو اهله بأياديه علىّ و انعامه . « 1 » حضرت على بن الحسين عليه السّلام ميفرمود : دوست ندارم كه هدف من در پرستش خداوند ، تنها پاداش او باشد كه در آن صورت من مانند بردهء طمعكار و فرمانبردارى خواهم بود كه اگر طمع در نهادش باشد عمل مىكند و گر نه از كار باز مىايستد و همچنين ميل ندارم كه خداوند را تنها از جهت ترس عقابش بپرستم و مانند بندهء بد كارى باشم كه اگر نترسد عمل نكند . عرض شد پس بر چه اساس خدا را ميپرستى فرمود : از اين جهت كه او با نيكيهائى كه به من كرده و نعمتهائى كه عنايت فرموده شايستهء پرستش است . عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال : من نظر الى ذى عاهة او من قد مثّل به او صاحب بلاء فليقل سرّا في نفسه

--> ( 1 ) مجموعهء ورام ، جلد 2 ، صفحهء 108 .